Wracałam do domu, jak zwykle tą samą drogą przez centrum miasta. Była to spokojna okolica; ludzie spacerowali, jeździli na rowerach, kupowali jedzenie w przydrożnych budkach, których nie ukrywając..było dużo. O dziwo dziś nikogo nie było. Może to dlatego, że już się ściemniało..Przyznam, że akurat w tej części Doncaster po zmroku nie jest zbyt przyjaźnie...Ja sama bałam się tędy wracać..zwłaszcza jak nie ma ludzi. Szłam szybkim krokiem, na nogach miałam glany i mocna tupałam a mimo to słyszałam, że ktoś za mną idzie. Nie była to kobieta bo one mają lżejszy krok. Wyciągnęłam komórkę z kieszeni /16.13 godzina mojej śmierci/ pomyślałam i zaśmiałam się sama do siebie. Nagle ten ktoś przyspieszył kroku. Więc ja też. Mężczyzna zaczął biec. Ja też pognałam. Jednak na moje nieszczęście on był szybszy. Złapał mnie mocno za kark.
-AŁA ! - wrzasnęłam ze wszystkich sił
-nie krzycz złotko to nie będzie nic bolało
Ktokolwiek to był znał mój słaby punkt. Kiedy byłam mała i robiłam fikołki zrobiłam sobie coś z karkiem i od tej chwili to mój czuły punkt. Ale ten głos...gdzieś go już słyszałam tylko nie mogę sobie przypomnieć gdzie. Facet pociągnął mnie za włosy.
-spokojnie gwiazdko to będzie tylko chwilka
Od 4 lat mieszkam na skullstreet i do tej pory (chyba o dziwo) nikt nie próbował mnie zgwałcić. Byłam przerażona. Mężczyzna zawlókł mnie w jakiś ciemny zaułek i rzucił za śmietnik. Jeszcze raz obejrzał się czy nikt nie idzie. Wtedy rozpiął mi spodenki. Zaczęłam krzyczeć wrzeszczeć i piszczeć, ale on zasłonił mi usta ręką. Zaczął mnie całować i zdejmować bluzkę. Był obrzydliwy. Z oczu poleciały mi łzy. Przez głowę przechodziły mi najczarniejsze myśli. Wtedy ktoś go odciągnął.. Ja leżałam tak bez ruchu, ale kątem widziałam, że ci dwaj się biją. Spojrzałam na nich. Mojemu oprawcy z nogi poleciała krew. Spojrzałam w niebo. Było szare i ponure zupełnie jak ten pojebany świat. Zwinęłam się w kłębek i zaczęłam gorzko płakać. Ten facet musiał mi uszkodzić rękę bo nie mogłam nią ruszać. I tej jego śmiech ... ten złowieszczy śmiech, który zapamiętam do końca życia. Wtedy ktoś do mnie podszedł. Tom. To był Tom Anderson mój były chłopak. Zerwaliśmy bo nie poświęcał mi należytej uwagi i zamiast przebywać ze mną wolał grać na kompie. No cóż.. widząc go chcąc nie chcąc ucieszyłam się na jego widok.
-Wszystko okej Anne ?
pomógł mi wstać i oprzeć się o ścianę. W odpowiedzi tylko zapłakałam i mocno go do siebie przytuliłam.
-Już dobrze Ann. On ci już nic nie zrobi. Nie wróci.
-Dziękuję.
-Chodź -wskazał ręką na swój samochód- pojedziemy do mnie, zrobię kakao i się trochę uspokoisz.
Wciąż wstrząśnięta posłusznie poszłam do samochodu. Tom jak reszta tej bandy był bogaty więc jego samochód był niczego sobie.
Po 10 minutach jazdy byliśmy na miejscu. Muszę przyznać, że Tom ma niesamowity dom. No, ale cóż jak ojciec lekarz i matka projektanta to co się dziwić.
